Poznaj wyposażenie do swojego zapytania
4508 Automatyczna gwinciarka z napędem przekładniowym →Przed zapytaniem o ofertę porównaj opublikowane parametry i opcje konfiguracji z rysunkiem swojej części.
Zdefiniuj jedną pełną jednostkę obserwacji
Istniejący poradnik ewidencji materiałów eksploatacyjnych wyjaśnia, co zapisywać. Ten artykuł zamienia te zapisy w autorskie obliczenie. Określ rewizję części, stan materiału, stan otworu wejściowego, tożsamość narzędzia i granicę kontroli przed porównaniem wyników. Zapisz wszystkie obrobione i odebrane części w tym samym oknie obserwacji. Narzędzie wymienione po krótkiej próbie niekoniecznie osiągnęło użyteczny okres pracy produkcyjnej.
Dla maszyny wielowrzecionowej wskaż, czy zapis dotyczy jednej pozycji narzędzia, czy pełnego kompletu. Jeśli wymienia się tylko jedną pozycję, obciążenie całym kompletem zawyża zużycie. Jeśli każda część potrzebuje kilku gwintów, trwałości mierzonej w otworach nie można bezpośrednio użyć jako trwałości w częściach. Prosty przykład poniżej zakłada, że jedno narzędzie wykonuje jeden gwint w każdej obrabianej części.
Użyj wzoru z jawną granicą kosztów braków
Niech P będzie ceną jednego zużytego narzędzia, R przyrostowym kosztem zdarzenia wymiany, N liczbą części obrobionych w okresie jego pracy, a q udziałem odebranym. Odebrana produkcja wynosi N × q. Niech S oznacza przypisany koszt odrzuconej części bez już policzonych kwot narzędzia i wymiany. Modelowy koszt na dobrą sztukę to [P + R + N × (1 − q) × S] ÷ (N × q). Jest to wybrana suma częściowa kosztów, a nie pełny koszt wytworzenia.
Koszt wymiany R może obejmować specjalnie opłaconą usługę zewnętrzną lub inny przyrostowy wydatek. Nie wpisuj zwykłej pracy etatowej jako wypływu gotówki tylko dlatego, że wymiana trwa. Minuty postoju zapisuj osobno. Koszt braków S musi mieć jedną spójną granicę, na przykład koszt zakupionego półfabrykatu bez odzysku; jeśli firma używa innej podstawy, oznacz ją i unikaj liczenia tej samej straty gdzie indziej.
Porównaj dwa hipotetyczne narzędzia na tej samej podstawie
Załóż brak wartości odzysku, S = 2 jednostki pieniężne na odrzuconą część i niezależnie określony koszt zdarzenia wymiany R = 8. Narzędzie A kosztuje 40, obrabia 1000 części i daje 980 odebranych. Jego suma częściowa wynosi (40 + 8 + 20 × 2) ÷ 980 = 0.0898 jednostki pieniężnej na dobrą sztukę. To wymyślone dane, nie deklaracje trwałości ani zalecane nastawy procesu.
Narzędzie B kosztuje 60, obrabia 1800 części i daje 1764 odebrane części przy tym samym odbiorze 98%. Jego suma częściowa to (60 + 8 + 36 × 2) ÷ 1764 = 0.0794. Choć B ma wyższą cenę zakupu, w tym modelu ma niższą sumę częściową. Przykład zakłada porównywalne warunki i nie potwierdza, że wybór narzędzia spowodował obserwowany udział braków. Zweryfikuj tę relację przed zaleceniem narzędzia.
Zachowaj czas wymiany i dowody jakości obok sumy częściowej
Załóż przykładową wymianę zatrzymującą stanowisko na osiem minut. Przy 1000 obrobionych częściach na narzędzie daje to 0.008 minuty postoju na obrobioną część; przy 1800 około 0.00444. Taki przydział czasu może wspierać planowanie zdolności. Nie jest dodatkowym obciążeniem pieniężnym, chyba że zmienia się jasno określony koszt, i nie powinien powielać wydatku zdarzenia już zawartego w R.
Nie przedłużaj użycia narzędzia tylko dla poprawy arytmetyki. Kryterium wymiany powinno wynikać z zatwierdzonego procesu i wymagań odbioru. Zachowaj przyczynę każdej wymiany i dowody kontroli na poziomie cechy. Pozorny wzrost trwałości przenoszący wady do późniejszego montażu nie jest poprawą przy spójnej granicy odebranej części. Krótkie porównanie może też nie uchwycić sporadycznych złamań lub różnic między partiami materiału.
Żądaj porównywalnych dowodów zamiast uniwersalnego kosztu narzędzi
Dostarcz z rysunkiem aktualne odniesienia narzędzi, obserwowane ilości wymian i zapisy odebranej produkcji. Zapytaj, jak proponowane urządzenia wspierają rzeczywisty układ narzędzi i co pozostaje do ustalenia w próbie. Platforma gwintująca BINSING jest punktem wyjścia rozmowy; zdjęcie katalogowe nie potwierdza trwałości, zgodności narzędzi ani gwarantowanego kosztu.
Jeśli zapisy są niepełne, przedstaw zakres prawdopodobnych danych i wskaż obserwacje próby mogące go zawęzić. Oddziel zapas zakupowy, zużyte narzędzia i zapas wielokrotnego użycia. Aktualizuj model po uzyskaniu rzeczywistych obserwacji, zachowując pierwotne założenia, aby kupujący widział przyczynę zmiany wniosku. To użyteczniejsze niż samo porównanie cen narzędzi.
