ดูเครื่องจักรสำหรับการสอบถามของคุณ
เครื่องเจาะและต๊าปหลายสปินเดิลแบบเซอร์โวคู่ →ตรวจสอบข้อมูลจำเพาะที่เผยแพร่และตัวเลือกการกำหนดค่ากับแบบชิ้นงานของคุณก่อนขอใบเสนอราคา
เริ่มจากงานที่ผู้ปฏิบัติงานทำจริง
วัดงานที่ต้องลงมือทำในการผลิตที่เป็นตัวแทนของงานจริง ไม่ใช่เฉพาะเวลาที่สปินเดิลหมุน แจกแจงการโหลด นำชิ้นงานออก ตรวจสอบ เติมวัสดุ แก้เหตุขัดจังหวะตามปกติ และเปลี่ยนการตั้งงาน แยกเวลาทำงานของผู้ปฏิบัติงานออกจากเวลาที่เครื่องใช้ไป กิจกรรมสองอย่างที่ซ้อนกันในรอบการทำงานไม่ได้หมายความว่าจะประหยัดแรงงานได้สองส่วนแยกกันเสมอไป ใช้แผนภาพเวลาเพื่อระบุว่าคนสามารถละจากงานไปทำงานอื่นได้จริงช่วงใด
จากนั้นถามผู้จัดการฝ่ายผลิตว่าจะใช้เวลาที่ว่างลงอย่างไร การตัดค่าล่วงเวลาที่พิสูจน์ได้ต่างจากการให้ผู้ปฏิบัติงานเดิมพร้อมทำงานอื่นในกะที่ยังได้รับค่าจ้างเท่าเดิม ทั้งสองอย่างอาจมีประโยชน์ แต่อย่างหลังไม่ได้ลดค่าจ้างทันที หากแผนต้องอาศัยการดูแลเครื่องอื่นด้วย ให้ตรวจสอบการเดิน ความใส่ใจ การรบกวนกัน และรูปแบบการปฏิบัติงานที่อนุญาต แทนการนำเวลารอบทั้งหมดหารด้วยเวลาที่ผู้ปฏิบัติงานต้องลงมือทำ
ตัวอย่างการคำนวณ: หาชั่วโมงที่ว่างลงสุทธิ
ตัวเลขต่อไปนี้เป็นสมมติฐานและไม่ได้แสดงสมรรถนะของ BINSING สมมติว่ามีชิ้นงานที่ผ่านการยอมรับ 60000 ชิ้นต่อปี กระบวนการปัจจุบันต้องใช้แรงงานผู้ปฏิบัติงาน 45 วินาทีต่อชิ้นที่ผ่านการยอมรับ หรือ 60000 × 45 ÷ 3600 = 750 ชั่วโมงต่อปี กระบวนการที่เสนอใช้ 18 วินาทีต่อชิ้นที่ผ่านการยอมรับ หรือ 300 ชั่วโมงต่อปี บวกอีก 90 ชั่วโมงต่อปีสำหรับการเติมวัสดุ เปลี่ยนการตั้งงาน และสนับสนุนตามปกติที่ไม่ได้รวมอยู่ในการวัด 18 วินาทีนั้น
เวลาที่ว่างลงสุทธิ = 750 − 300 − 90 = 360 ชั่วโมงต่อปี ส่วนต่างรวม 450 ชั่วโมงจะทำให้ประโยชน์ดูมากเกินจริง เพราะละเลยงานเพิ่มเติม ก่อนใช้ข้อมูลเหล่านี้ ให้กำหนดว่าการสังเกตแต่ละรายการรวมอะไรบ้าง และตรวจสอบล็อตการผลิตที่เป็นตัวแทน คงเวลาเผื่อ 90 ชั่วโมงไว้เป็นรายการที่เห็นชัดเพื่อแทนที่ด้วยหลักฐานจากการทดลองได้ งานตรวจสอบที่รวมอยู่ในเวลาต่อชิ้นแล้วต้องไม่นับซ้ำในเวลาเผื่อ
แปลงเฉพาะส่วนที่มีหลักฐานรองรับเป็นรายจ่ายที่หลีกเลี่ยงได้
สมมติว่าต้นทุนที่ต้องจ่ายและหลีกเลี่ยงได้เท่ากับ 24 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง และเงินลงทุนเริ่มต้นเท่ากับ 24000 ดอลลาร์สหรัฐ สมมติด้วยว่ามีค่าใช้จ่ายดำเนินงานเพิ่มเติมที่ไม่ใช่ค่าแรง 1200 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี โดยไม่มีเงินประหยัดอื่นในตัวอย่างนี้ มูลค่ารายชั่วโมงต้องสื่อถึงรายจ่ายที่เปลี่ยนจริง ไม่ใช่อัตราทางบัญชีที่รวมต้นทุนซึ่งยังคงที่ ให้ f เป็นสัดส่วนของ 360 ชั่วโมงที่ช่วยตัดรายจ่ายที่ต้องจ่ายจริง
ประโยชน์เงินสดสุทธิต่อปี = 360 × f × 24 − 1200 ระยะคืนทุนอย่างง่าย = 24000 หารด้วยประโยชน์ต่อปีนั้น โดยต้องเป็นบวกและคงที่ แนวทางจุดคุ้มทุนของสำนักงานบริหารธุรกิจขนาดย่อมสหรัฐฯ (SBA) เน้นการแยกต้นทุนคงที่กับต้นทุนผันแปร ในที่นี้ความแตกต่างดังกล่าวช่วยระบุว่าต้นทุนด้านแรงงานใดเปลี่ยนจริง แบบจำลองเวลาและตัวอย่างการแปลงเป็นตัวอย่างที่จัดทำขึ้นเอง ไม่ใช่ค่าที่นำมาจากแหล่งอ้างอิงนั้น
บันทึกประโยชน์ด้านกำลังการผลิตโดยไม่นับชั่วโมงซ้ำ
หากผู้ปฏิบัติงานยังอยู่ในกะที่ได้รับค่าจ้างเดิมและใช้เวลาที่ว่างลงไปทำงานจำเป็นที่อื่น ให้แสดงเป็นกำลังคนที่โยกไปใช้งานใหม่ สิ่งนี้อาจช่วยเลี่ยงการจ้างในอนาคตหรือสนับสนุนผลผลิตที่ขายได้เพิ่มขึ้น แต่ผลลัพธ์เหล่านี้ต้องมีคำอธิบายด้านความต้องการและกำลังคนแยกต่างหาก อย่านับชั่วโมงเดียวกันทั้งเป็นค่าจ้างที่ตัดออกและเป็นงานที่สร้างผลผลิตจากพนักงานที่ยังได้รับค่าจ้างสำหรับชั่วโมงนั้น
ระยะคืนทุนอย่างง่ายนี้ไม่รวมการจัดหาเงินทุน ภาษี การคิดลด มูลค่าคงเหลือ และประโยชน์ที่เกี่ยวข้องกับผลผลิต โดยสมมติว่ายังทำปริมาณเป้าหมายได้และเวลาเผื่องานรายปียังเป็นตัวแทนของสภาพจริง สำหรับการทบทวนการจัดซื้อ ให้วางใบบันทึกการสังเกต คำอธิบายกำลังคน และสมมติฐานต้นทุนดำเนินงานไว้คู่กับใบเสนอราคาเครื่องจักร ขอให้ผู้จัดหาสาธิตลำดับงานครบถ้วน รวมกิจกรรมนอกรอบอัตโนมัติ ก่อนถือว่าประมาณการผ่านการยืนยันแล้ว
