Poznaj wyposażenie do swojego zapytania
Dwu-serwowa wielowrzecionowa wiertarko-gwinciarka →Przed zapytaniem o ofertę porównaj opublikowane parametry i opcje konfiguracji z rysunkiem swojej części.
Wybierz definicję produkcji odtwarzalną przez dwie osoby
Do wstępnego porównania użyj zamkniętej partii. Określ stan dostawy, uwzględnione operacje obróbcze i końcową granicę odbioru. Jednostka odebrana po wierceniu nie jest równoważna jednostce odebranej po wierceniu, gwintowaniu i uzgodnionych kontrolach. Identyfikuj każdą fizyczną jednostkę raz, nawet gdy ponownie przechodzi przez maszynę. Jeśli okres obejmuje pracę niezakończoną, rozlicz ją osobno zamiast przypisywać wszystkie wydatki do niepełnej liczby wyrobów.
To autorski szablon planowania operacyjnego, a nie narzucona metoda sprawozdawczości finansowej. Granicę kosztu wybiera Twój zespół. Ujęcie samej obróbki może wykluczać zakupione półfabrykaty; ujęcie dostarczonej części może je obejmować. Oba mogą być użyteczne przy oznaczeniu i konsekwentnym stosowaniu. Oddziel wynikowe porównanie kosztów jednostkowych od wcześniejszego obliczenia progu rentowności inwestycji: odpowiadają na różne pytania.
Wypełnij jeden rejestr kosztów i jeden rejestr produkcji
Obok każdej wartości zapisz źródło i zasadę uwzględniania. Stawka godzinowa maszyny może już obejmować utrzymanie, amortyzację lub energię, więc nie dodawaj tych pozycji ponownie bez sprawdzenia jej definicji. Podobnie godziny pracowników z pełnej ewidencji czasu mogą już obejmować poprawki. Celem arkusza jest identyfikowalna suma, a nie dłuższa lista obciążeń.
Przykład obliczeniowy: 1000 części wejściowych, 960 odebranych
Wszystkie liczby w tym przykładzie to wymyślone jednostki pieniężne i ilości, a nie ceny BINSING ani wyniki procesu. Zamknięta partia zawiera 1000 części wejściowych. Z nich 920 przechodzi od razu, 60 trafia do poprawek, a 20 jest odrzuconych natychmiast. Poprawki odzyskują 40 z 60; pozostałe 20 zostaje odrzuconych. Końcowa odebrana produkcja to 920 + 40 = 960, łączne braki to 40 i nie pozostają jednostki niezakończone. Bilans produkcji wynosi 960 + 40 = 1000.
Załóż robociznę pierwotnego procesu równą 600, zużycie narzędzi 180, energię i inne uwzględnione usługi 90, ustawienie 150 oraz osobno zdefiniowane rozliczenie kosztu urządzeń 300. Suma wynosi C = 1320. Dodatkowe 80 na poprawki wyraźnie nie występuje w żadnej z pięciu pierwotnych kategorii, co daje łączny uwzględniony koszt 1400. Koszt obróbki na odebraną część wynosi więc 1400 / 960 = 1.4583 lub 1.46 po zaokrągleniu do prezentacji.
Dzielenie przez 1000 części wejściowych daje 1.40, inną miarę zaniżającą koszt na odebraną jednostkę. Dodanie 60 prób poprawek do odebranej produkcji również błędnie liczy fizyczne jednostki. Nie dodawaj kolejnego obciążenia za pierwotną obróbkę odrzuconych części: ich pierwotna robocizna i zużycie są już w C. Koszty wymiany materiału lub utylizacji należą do szerszej granicy tylko wtedy, gdy są jawnie uwzględnione i niepoliczone gdzie indziej.
Użyj analizy wrażliwości bez ukrywania założeń
Utrzymanie przykładowej sumy 1400 na stałym poziomie daje 1.4286 na odebraną jednostkę przy 980 odebranych, 1.4583 przy 960 i 1.5556 przy 900. Izoluje to wpływ mianownika; nie jest prognozą, że poprawa uzysku pozostawi koszty bez zmian. Rzeczywista poprawa może wymagać innych narzędzi, dodatkowej kontroli lub dłuższego czasu procesu. Gdy proces się zmienia, aktualizuj zarówno ilości, jak i koszty.
Porównuj oferty, pytając o dowody na odebraną produkcję i pozycje kosztów pozostające po stronie kupującego. Szybszy cykl maszyny to tylko jedna dana wejściowa. Składając zapytanie, podaj aktualną granicę odbioru, zmierzone wyniki partii i uwzględnione operacje. Zachowaj stałe wymagania jakości produktu między alternatywami, aby niższy koszt jednostkowy nie oznaczał po prostu mniejszego zakresu wykonanej pracy.
